دغدغه های اولیاء یک دانش آموز «سمپاد»ی

مقدمه

سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان، نهادی است که بر امور تحصیلی 11ان مستعد و با بهره هوشی بالا نظارت میکند. اما در زبان عمومی و بین دانش آموزان به مؤسسه تیزهوشان معروف است. این سازمان دارای مدرسههای راهنمائی، دبیرستان و پیش دانشگاهی دخترانه و پسرانه در شهرهای پرجمعیت بود. سمپاد قبلاً دانشآموزان خود را در دو مقطع راهنمائی و دبیرستان از طریق آزمونهای سراسری که عمدتاً مبتنی بر ارزیابی هوش، دانش ریاضیات و علوم است انتخاب میکرد اما در حال حاضر با تغییر نظام آموزش و پرورش، گزینش در مدارس سمپاد بر اساس آزمون و در دو مقطع متوسطة اول و دوم برگزار میشود.

سابقة مؤسسه تیزهوشان به سال ۱۳۵۵ برمیxadگردد که سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان توسط ایرج برومند و با همکاری کارشناسان آموزشی آمریکایی پایهگذاری شد. سپس از انقلاب 1357 تا سال ۱۳۶۶ دو مرکز یکی دخترانة «فرزانگان» و دیگری پسرانة «علامه حلّی» به همراه دفتر «کودکان استثنایی» فعّال بودند، امّا هر لحظه امکان تعطیل شدن این مراکز وجود داشت. در آن زمان آموزگاران این دو مرکز اغلب دانشآموزان همین مراکز در دوران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ بودند.

در سال ۱۳۶۶ اساسنامه «سمپاد» توسط میر حسین موسوی نخست وزیر وقت تصویب شد و این سازمان تحت نام سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد) با ۲ مرکز و ۸۰۲ دانش آموز به آموزش و پرورش پیوست و جایگاهی مستحکمتر یافت.

در سال ۱۳۶۷، جواد اژهxadای ریاست هیئت امنای این سازمان را برعهده گرفت و در طول ۲۱ سال، این سازمان مدارس زیر مجموعة خود را در استانهای مختلف گسترش داد.

دانشآموختگان سمپاد عمدتاً در دانشگاه ها قبول میشوند. بخش مهمی از این دانش آموزان در دانشگاههای واقع در تهران و در رشته های مهندسی پذیرفته میشوند. سمپاد تا چند سال پیش صرفاً در رشتههای ریاضی- فیزیک و تجربی آموزش میداد اما اخیراً رشتههای دیگر را هم در حجمی محدود دایر کرده است.

روایت تجربه زیستة تحصیل در این مدارس که توسط دانش آموختگان آن نگاشته شده یا می شود، قطعاً خواندنی است، نمونة آن نوشتة رضا امیرخانی رمان نویس معروف و از دانش آموختگان سمپاد با عنوان: «استعدادهاي درخشان، قطعهي چند؟ رديفِ چند؟» است.

اما از زاویه دیگر 1 دانش آموزان سمپادی هم در طول تحصیل فرزندشان، نقل ها و روایت های خاص خود را دارند که از آن به 1 های این اولیاء نسبت به تحصیل فرزندشان می توان یاد کرد. دغدغه هایی که همة پدران و مادران نسبت به فرزندانشان دارند ولی به دلیل سمپادی بودن این دانش آموزان، دغدغه های اولیاء آنان نیز خاص است. این یادداشت با نگاه پدرانه به این موضوع می پردازد، با این توضیح که ممکن است نگاه مادرانه سرشار از احساسات، عواطف، دغدغه ها و دلمشغولی های دیگری هم باشد.